Onze geweldige reis door Azië

In Langkawi gingen we ‘back to basic’. We kozen voor een goedkoop, rustig slaapplekje zonder luxe. 1 nacht, en dan gingen we kijken of we ’t wilden verlengen. Beste keuze ooit.

Oké, het huisje was niet zo proper. Oké, we hadden een huiskikker. Oké, er was geen zwembadje. Maar daar tegenover stonden uiteindelijk 6 megastille nachten, een strand achter de hoek en fantastisch lekker eten bij ‘onze warung’.

We bezochten geen enkele toeristische trekpleister. En ja, die waren er zeker. We hunkerden naar rust, strand en een goede opstart van het schooljaar. Gek wel, zo’n schoolstart! 🙂

Even de hitte ontvluchten: met de bus van Penang naar Cameron Highlands, tijdens Merdeka (nationale feestdag) nog wel. Vijf uur later kwamen we aan in een memorabele, mistige slaapplek die verrassend Oostenrijks aanvoelde. Voor 1 dag en 2 nachten hadden we ons hier gegund – het moest even meezitten met onze energie én het weer.

Dat deed het. Vroeg uit de veren voor een stevige klim via Trail 10 naar de top van de Gunung Jasar, om er vervolgens via Trail 6 weer af te dalen naar de theevelden. Alsof dat niet ambitieus genoeg was, namen we – bijna moedwillig – de “wrong way” (de ruggengraat-trail) die we per vergissing voor Trail 6 aanzagen.

Vijf uur levensgevaarlijk afdalen, drie keer op onze billen naar beneden geschoven, moddervoeten en een ontmoeting met een reuze-miljoenpoot (écht waar!) later, kwamen we alsnog aan bij de theevelden. Prachtig.

En omdat we maar één dag hadden, moest de aardbeien-pluk-boerderij er ook nog snel bij. Jammie! Vooral blij om terug enkele graden erbij te krijgen – dit voelde plots wel heel erg Belgisch aan.

Nieuw land, nieuwe start! 🇲🇾 Amaj, wat een andere omgeving is Maleisië. Leuke Engelse gesprekken met behulpzame Grab-chauffeurs deden ons meteen enorm deugd. Lang geleden dat we met iemand écht konden praten!

Onze eerste stop in Maleisië was Georgetown, een bruisende schiereiland-stad aan Penang waarin verschillende bevolkingsgroepen naast elkaar volop hun tradities uitoefenen: de Indische bevolking, de moslimgemeenschap en de Chinese boeddhisten. Dat zorgt niet alleen voor een overvloed aan indrukken, maar ook voor een overvloed aan megalekkere streetfood, tempels en moskeeën. 🕌

Zoals Ida op een bepaald moment zei: “Ik krijg de tijd niet om al die indrukken te verwerken…”

We gingen vóór zonsopgang naar de top van Penang Hill, daalden te voet steil af tussen de agressieve aapjes 🐒 en beklommen vervolgens de trappen van de Kek Lok Si Tempel. Uitgeput was het steeds thuiskomen in ‘ons’ appartement op de 26e verdieping van een zotte wolkenkrabber. ☀️ De bosbranden in Kalimantan zorgden voor een extra laagje sfeervolle mist.

1 dagje Ho Chi Minh City om te kunnen doorvliegen naar Maleisië. Geen hoogtepunt voor ons, maar wél memorabel — hoe druk kan een stad zijn? We wilden 900 meter wandelen naar een eetplekje, maar na 3 ‘bijna-dood-ervaringen’ besloten we dat niet meer te doen. Het is hier echt de wet van de sterkste. Klaar voor een nieuw hoofdstuk!

Tuy Hoa is een nog vrij onbekende plek, waar ze nog echt blij worden als ze je als toerist zien. Hun blijdschap kunnen ze moeilijk begrenzen, waardoor ze je betasten en knuffelen. “Onze manier van respect tonen”, wist de enige Engels sprekende man ons te vertellen. ❤️

Op het strand was er een leuke activiteit die we nooit zullen vergeten: een waterslide van 50 meter tot beneden in de zee. 💦 De eerste 2 dagen gingen we ‘voorzichtig’ in de blauwe duobanden, maar op dag 3 was niks gek genoeg en raceten we zelfs tegen de locals en hotelmanager op eenpersoonsbodyboards. Zalig om dit te doen!

Het eten in het hotel was te weinig gevarieerd en te hoog geprijsd, dus verkenden we de omgeving met de fietsen van het hotel. Op het nippertje konden we zo een slangenkoppenlunch ontwijken en ontdekten we een lokaal ‘Bánh cuôn’ restaurantje waar je voor 10.000 VND (33 cent) een zalige springroll kon eten. ’s Avonds gingen we steeds naar de ‘Beer garden’, een grillplek waar locals zich verantwoord lam komen zuipen met koelboxen vol bier. Verantwoord, want de uitbater van het restaurant was ook de politie officier van de hele omgeving. Wij kunnen hem alvast onze vriend noemen. ☺️

De eerste tekenen van reisvermoeidheid begonnen zich net te tonen, toen dit pareltje op onze planning stond. Timing. Wat je hier van luxe kan ervaren voor een beperkt budget, WAANZIN. We lieten ons enkele dagen volledig onderdompelen in het ultieme genot in een resort in Bai Xep.

Als je ons kent, weet je dat wij best functioneren als er structuur is. 🙂
Ons schema van de afgelopen dagen?

• Gymmen in de ochtend
• Ontbijten als een bourgondiër
• Zwembad, zee, pingpong, drankje (repeat)
• Spelletjes (Boeren bridge, sushi go, Wie is de ezel?, uno)
• Gewoon samenzijn en lachen met gewoontes van anderen

Na de pech van vorig jaar in Thailand (Otto brak zijn enkel en had een lelijke wonde dus kon niet stappen), zijn we ons er nu dubbel bewust van hoe zalig het is om te rennen op het strand en te veiligheidsvestsurfen op de golven. En of hij ervan geniet… Tot een kwal er anders over besliste, maar die pijn was gelukkig snel weer weg!

Nu is het toch weer welletjes geweest met die luxe. Hup naar nieuw avontuur, authentieke plekken, lokaal eten, … nog even genieten van Vietnam!

Met de trein reden we op 6 uurtjes naar Quy Nhon. (Bijna te ver gereden, alle 4 in slaap! 😴)

Quy Nhon is pakken minder toeristisch. En dus ook pakken authentieker. Hier gingen we voor ’t eerst écht op in het ochtend- en avondleven van de lokale vietnamees (want ’s middags is er niemand te bespeuren!). Leuke kustplek met waanzinnig veel lekker eten, waar we tot ’s nachts samen van genoten. (Bun Ram & Bun Tom zijn onze favorietjes van hier.)

We zwommen meermaals samen in de wilde zee van Quy Nhon (verplicht mét zwemvest, zalig!).

Ook wandelden we door de mooie straatjes van het muisstille Nhon Ly en klommen we op de kliffen van Eo Gio.

Maar ’s avonds kwamen we ook steeds weer ‘thuis’ in ons leuk hotelletje, met 1 simpele Grab.

Pittig detail: de darmen beginnen onze eetlust te voelen. 💩

Hoi An had voor ons 2 gezichten.

Eerst kwamen we aan bij onze eerste ‘Boutique’ slaapplek, waar we zonder woorden werden verwelkomd door de Griezelige Griezel met lange nagel (blijkbaar een statussymbool!), die onze bagage met een haak naar boven hielp.

Gratis fietsen, strandje vlakbij, verse coco's, Nederlandse strandvriend Maurits, strandman Thon, en een leuke old city met wandelstraatje en Japanse brug (en shushi!) als hoogtepunten.

Later verhuisden we dichter naar het strand, naar een pak minder luxe, minder fraaie geurtjes en veel hogere prijzen. Maar we bleven onze weg vinden naar onze gekende plekjes en genoten uuuuren in het warme zeewater.

Hier hadden we opnieuw langer kunnen blijven!

Doorreis naar Ninh Binh om ons daar hélemaal thuis te gaan voelen. De jetlag verwerkt, zalig zwembad, topkamer en veel lekker eten vlakbij. Dit hadden we nodig!

Ninh Binh had veel te bieden:

• Plotse extreme regenbuien na uren zonnige hemel
• Een zotte klim op de Mua Cave naar de draak met een prachtig uitzicht!
• Een boottocht door de riviertjes en grotten van Tam Coc
• Spannende maaltijden met gegrilde berggeit en gefrituurde rijstkoek als toppers
• Ida die Otto leert duiken

Pijnlijk om weg te gaan!

Vlotte reis. We zijn duidelijk ervaren vliegers. Maar aankomen blijft moeilijk. Uitgeput en – om welke reden dan ook – geen zin in eten uit onze homestay. Dus te voet op pad. Maar resto's verkopen blijkbaar niet altijd eten. Uiteindelijk lekkere ‘hot pot’ kunnen eten ergens.

Ochtend 1 begon memorabel. Na een zwemmeke hup in de Grab richting Hanoi city. ‘Hot pot’ op de achterzetel. Otto voelde zich niet zo lekker. “Gelukkig dat ik nu overgeef in de taxi, want anders was het op de grond!” Eeuwige optimist! 😉

Zalige dag in de stad gehad, met een fietstuktuk, een eerste Bahn mi en andere lekkernijen als hoogtepunten.